Ubezpieczenie turystyczne na wyjazd do USA i Azji — różnice

Wyobraź sobie dwa bilety leżące obok siebie na stole. Jeden do Nowego Jorku, drugi do Bangkoku. I niby w obu przypadkach robisz to samo — klikasz „ubezpieczenie turystyczne” i lecisz. Tylko że to, co realnie ratuje cię przed rachunkiem, w tych dwóch kierunkach wygląda zupełnie inaczej. Złamana ręka w USA i złamana ręka na Phuket to dwa różne problemy finansowe… choć nazywają się tak samo. No to zobaczmy, gdzie konkretnie te kierunki się rozjeżdżają i na co patrzeć, zanim klikniesz „kupuję”.

Najpierw jedna rzecz, która łączy oba kierunki i którą trzeba mieć z głowy: Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego tam po prostu nie działa. Jak przypomina poradnik Rankomatu o Azji, „Karta ta jest ważna wyłącznie w państwach Unii Europejskiej oraz EFTA”. Czyli ani w Stanach, ani w Tajlandii, ani w Wietnamie EKUZ nie zapłaci za ciebie ani złotówki. Cały rachunek spada na pacjenta albo na jego polisę. I od tego się wszystko zaczyna.

Dlaczego USA to osobna liga cenowa

Stany mają jeden taki mechanizm, który winduje koszty leczenia ponad wszystko inne na świecie. Jak ujmuje to redakcja Rankomatu, „System opieki zdrowotnej w Stanach Zjednoczonych opiera się głównie na sektorze prywatnym” — i to właśnie stąd biorą się te rachunki, które potrafią zwalić z nóg. Sama wizyta u lekarza to jakieś 100 dolarów, doba w szpitalu 500–700 dolarów, a przejazd karetką startuje od 800 dolarów. Brzmi jeszcze znośnie, no… dopóki nie wydarzy się coś poważniejszego. Ten sam serwis ostrzega wprost: „rachunek za leczenie złamanej ręki może przekroczyć 15 tysięcy dolarów”.

A to dopiero złamanie. Poradnik CUK podaje przykłady z naprawdę górnej półki: w USA „operacja serca po zawale może kosztować nawet 740 tys. zł, a jedno pobranie krwi to koszt ok. 4 tys. zł”. Cztery tysiące złotych za pobranie krwi — i nie, to nie pomyłka, to amerykańska stawka. Przy takich liczbach każda suma ubezpieczenia rzędu kilkudziesięciu tysięcy złotych jest po prostu fikcją ochrony, niczym więcej.

Dlatego do Stanów obowiązuje jedna prosta zasada: bierzesz najwyższą sumę kosztów leczenia, jaką tylko znajdziesz. CUK formułuje to bez owijania w bawełnę: „warto wybrać maksymalne sumy ubezpieczenia oferowane przez ubezpieczycieli”. W praktyce mówimy o polisie z sumą KL rzędu miliona złotych albo wręcz bez limitu — i to nie żadna przesada, tylko realne dopasowanie do tego, ile kosztuje tam jeden dłuższy pobyt na OIOM-ie.

Azja — niby taniej, a haczyk jest gdzie indziej

Z Tajlandią czy Wietnamem ludzie mają takie złudzenie, że skoro kraj jest „tani”, to i leczenie wyjdzie groszowo. No i częściowo to prawda — podstawowa konsultacja u lekarza pierwszego kontaktu zaczyna się od jakichś 200 złotych, czyli dużo mniej niż amerykańskie stawki. Tyle że prywatne szpitale w Bangkoku czy na Phuket, do których w sumie trafia większość turystów, grają już zupełnie inną cenę: jednodniowa hospitalizacja potrafi przekroczyć 500 euro. To wciąż nie poziom USA, ale i tak szybko robi się z tego rachunek na tysiące.

No i tu dochodzimy do prawdziwego haczyka Azji, który wcale nie leży w cenie łóżka szpitalnego, tylko w drodze do domu. Transport medyczny z drugiego końca świata to osobna, brutalna pozycja. CUK ujmuje to krótko: „Transport medyczny z Azji lub USA to koszt nawet kilkuset tysięcy złotych”, podczas gdy w Europie zaczyna się od jakichś 30 tysięcy. Repatriacja chorego z respiratorem z Tajlandii do Polski — samolot, lekarz na pokładzie, sprzęt — to wydatek, który potrafi sam w sobie wyczerpać niską sumę ubezpieczenia. I znowu: EKUZ tego nie obejmuje, więc bez polisy płacisz z własnej kieszeni.

Dla Azji rekomendacje sum są więc też wysokie — Rankomat wskazuje minimum mniej więcej 100 000 euro (czyli jakiś milion złotych) i dodaje, że na tej pozycji „nie należy na niej oszczędzać”. W tym samym poradniku pada przykład, w którym polisa na 100 000 zł okazała się za mała przy kosztach sięgających 250 000 zł. Czyli kwota, która w Polsce brzmi jak fortuna, za granicą bywa po prostu za niska.

Gdzie konkretnie te kierunki się różnią?

Liczby w tabeli to widełki ze źródeł i punkt wyjścia, a nie żadna gwarancja — finalna składka i tak zależy od wieku, długości wyjazdu, zakresu i konkretnego OWU. Ale kierunek jest czytelny: w USA przepłacasz głównie za samo leczenie, a w Azji ryzyko przenosi się na powrót do kraju i na te rzeczy, które robisz na miejscu.

Rozszerzenia, które w Azji częściej się przydają

To jest moim zdaniem najbardziej niedoceniana różnica między tymi kierunkami. W Stanach zwiedzasz miasta, jeździsz autem, no i najwięcej ważysz przy sumie KL i OC. W Azji program wygląda inaczej — i właśnie te „atrakcje” lubią wpadać w wyłączenia standardowej polisy:

• Skuter. Wynajem motora w Tajlandii to niemal rytuał — i jednocześnie najczęstsza przyczyna wypadków turystów. Bez rozszerzenia OC i odpowiedniej klauzuli ubezpieczyciel może po prostu odmówić wypłaty.
• Sporty wodne i nurkowanie. Rankomat wymienia nurkowanie i trekking jako sporty wysokiego ryzyka — czyli domyślnie potrafią być poza ochroną i trzeba je dokupić osobno.
• Choroby tropikalne. Denga czy inne infekcje, których w USA raczej nie złapiesz, w Azji bywają całkiem realnym scenariuszem i warto sprawdzić, czy OWU ich aby nie wyłącza.
• Klauzula alkoholowa. Drink na plaży to klasyk. A Rzecznik Finansowy przypomina, że „Większość OWU wprowadza limity na spożycie alkoholu, do którego gwarantowana jest ochrona ubezpieczeniowa”. Wypadek po przekroczeniu tego limitu to często odmowa wypłaty.

Czego nie przeczytasz na pierwszej stronie oferty

Niezależnie od kierunku, najwięcej krzywdy robi nie wysokość składki, tylko wyłączenia w OWU. Rzecznik Finansowy mówi to wprost: „Za zdarzenia wymienione w wyłączeniach odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń, ubezpieczony bądź uprawnieni do świadczenia, nie otrzymają świadczenia”. Innymi słowy — to, co jest na liście wyłączeń, z punktu widzenia wypłaty po prostu nie istnieje, choćby suma była gigantyczna.

Dwie rzeczy, które warto sprawdzić zawsze. Po pierwsze choroby przewlekłe — Rzecznik radzi: „Jeśli cierpimy na choroby przewlekle, trzeba wykupić ubezpieczenie turystyczne obejmujące pokrywanie kosztów leczenia chorób przewlekłych”, bo standardowa polisa potrafi je wyłączać. A po drugie sam wybór zakresu. Tu też nie ma co kombinować z oszczędzaniem: „Dobrze jest zatem wybrać opcję droższą, z wyższymi sumami ubezpieczenia niż narażać się na poważne problemy, gdy leczenie za granicą przekroczy granicę odpowiedzialności”. Różnica kilkudziesięciu złotych w składce przy rachunku za leczenie ze Stanów jest po prostu nieistotna.

Co z tym realnie zrobić przed wyjazdem

Najprościej rozbić to na dwa scenariusze. Do USA: maksymalna suma KL, jaką znajdziesz, plus solidne OC — bo to kraj, w którym koszt samego leczenia jest największym zagrożeniem. Do Azji: też wysoka suma KL, ale z wyraźnym naciskiem na transport medyczny i repatriację, a do tego dorzucasz rozszerzenia pod to, co faktycznie planujesz robić — skuter, nurkowanie, trekking, drink na plaży. W obu przypadkach przeczytaj listę wyłączeń, zanim zapłacisz… a nie po fakcie, w izbie przyjęć.

I na koniec uczciwie: to materiał informacyjny, a nie oferta ani indywidualna porada ubezpieczeniowa. Konkretne sumy, ceny i zakres różnią się między towarzystwami i zmieniają w czasie, więc przed zakupem porównaj kilka ofert i — jeśli masz wątpliwości co do OWU — pogadaj z agentem. A z którym kierunkiem ty masz większy dylemat: Stanami czy Azją?